Vier seizoenen Ambassadeurschap Kunst van het Kijken
Iets meer dan een jaar geleden kreeg ik een telefoontje van mijn broer Pierre met de vraag of ik even langs wilde komen; mijn vader was bij hem op bezoek en hij wilde me iets belangrijks laten zien. Nieuwsgierig als ik was, ging ik meteen naar hen toe en eenmaal daar aangekomen kreeg ik de mobiele telefoon van mijn pa in mijn handen gedrukt. Wow! Een smsje van niemand minder dan burgemeester Gerd Leers waarin deze vroeg of ik ambassadeur wilde worden van “Kunst van het Kijken. Daar hoefde ik dus écht geen seconde over na te denken!
Inmiddels is een jaar verstreken, beter gezegd: vier seizoenen. En waarom zet ik dat er zo nadrukkelijk bij? Dat is omdat de tentoonstellingen van deze stichting gerelateerd worden aan de vier jaargetijden: in mei 2008 gingen we met z’n allen vol goede moed van start met de expositie “Lentekriebels” – een titel die niet beter gekozen had kunnen worden. Bij iedereen waren de zenuwen in meer of mindere mate wel te bespeuren. Die nervositeit verdween echter vrijwel direct door de bemoedigende warme welkomstwoorden van coördinator Peter Vrehen.
Waren er bij die allereerste expositie in B32 Artspice nog slechts acht kunstenaars, bij ‘Winterbibbers’ in Scharwyerveld stonden er inmiddels zo’n vijftig schilders en beeldhouwers op de aanmeldingslijst. Van Peter begreep ik dat zich nog wekelijks enthousiastelingen melden om deel te nemen aan een van de tentoonstellingen. Geweldig, wat een animo voor “Kunst van het Kijken”! Men is er zelfs zo blij mee, dat het bestuur zich verplicht voelt om een ‘ledenstop’ in het leven te roepen. Enerzijds is dat best jammer, anderzijds getuigt het van snel groeiende bekendheid. Hopelijk krijgt het project ook naam buiten de provinciegrenzen!
Nog altijd voel ik me meer dan vereerd dat ik door onze sympathieke burgervader als ambassadeur ben gevraagd. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel onbekend talent er huist in Limburgse huizen! Zonder namen te noemen moge duidelijk zijn, dat we te maken hebben met een aantal fantastische, gedreven, ambitieuze kunstenaars. Ik zou dan ook een ieder willen aanraden om niet meteen naar het naambordje van de kunstenaar te kijken. Probeer die nieuwsgierigheid te bedwingen. Mijn motto blijft ongewijzigd en ik sta er nog steeds achter als ik zeg: “Schakel je verstand uit, kijk met je hart en geniet van wat je ziet!”
Met oprechte trots wil ik hierbij ten slotte kwijt, dat ik het heel fijn vind dat ik zelf telkens mee mag doen aan iedere expositie; op deze wijze hoop ik mijn betrokkenheid bij de stichting te versterken. Mogen vanuit dit project meerdere initiatieven ontstaan waarin alle aandacht uitgaat naar de deelnemende kunstenaars. Werkelijk helemaal niets weerhoudt hen allen ervan om gehoor te geven aan de drang die sterker is dan zijzelf, met als resultaat de krachtige kunstwerken die we al sinds een jaar kunnen bewonderen. Zij immers verdienen het meer dan wie dan ook om uit die nevelen van anonimiteit te treden, rechtstreeks op het zonlicht af!
Marc Rieu, februari 2009