Beste kunstminnaars!
Het is alweer enige tijd geleden dat ik iets van me heb laten horen, en daarvoor wil ik jullie bij deze dan ook mijn welgemeende excuses aanbieden. Laat me maar direct van de gelegenheid gebruik maken door jullie – beter laat dan nooit! – het allerbeste en allermooiste toe te wensen voor een creatief, kunstzinnig en gezond 2011! Laten we er met zijn allen weer een prachtig jaar van maken, laten we er ook voor zorgen dat er nooit op cultuur mag worden bezuinigd!
Eind vorig jaar waren er mensen van het RTL 4 programma "Koffietijd" bij mijn vader op bezoek. Een van de vaste onderdelen van deze show is "Kunstenaar van de week" en toen dacht mijn broer Pierre aan mij. Ik voelde me enorm vereerd dat ik aan mocht schuiven om live over mijn schilderijen te praten. Het is dan de bedoeling, dat de kunstenaar een van zijn werken ter beschikking stelt om het ten bate van een goed doel per veiling te verkopen.
Over dat goede doel hoefde ik niet lang na te denken, mijn gedachten gingen immers meteen uit naar "Kunst van het Kijken"; ik had echter een probleem want deze stichting is niet in het lijstje opgenomen van de Postcode Loterij, hoofdsponsor van het programma. Gelukkig wist ik het productieteam te overtuigen door mijn ambassadeurschap te noemen. Het schilderij zelf hangt nu bij bekenden van me, maar nóg leuker is de bijdrage die ik zo aan jullie heb gedaan!
Het geeft me een heel fijn en hartverwarmend gevoel wanneer ik iets voor of met anderen kan doen; een jaar geleden heb ik een groep mensen van een afasiecentrum mogen rondleiden in het Boymans van Beuningen Museum in Rotterdam, heerlijk om met hen daar rond te lopen. Binnenkort ga ik met dezelfde groep naar de Kunsthal om de expositie van Munch te bekijken en vanaf het najaar ga ik kunsthistorische lezingen geven in een wijkcentrum. Ontspannend!
De meeste voldoening haal ik echter nog steeds uit het schilderen zelf en ik merkte drie jaar geleden, tijdens de opening van de tentoonstelling "Lentekriebels" in B32 Artspice, dat dat ook geldt voor de deelnemende kunstenaars. Ik vond de gedrevenheid van alle mensen
heel mooi om te zien, en dat enthousiasme zag ik terug bij de andere exposities van de stichting KOMPAS. Ik wil me eens hard gaan maken voor een eventuele expo op landelijk niveau.
Helaas ging de eerste poging daartoe jammerlijk verloren; het Rijksmuseum organiseerde een tijd geleden een tentoonstelling over het werk van Hendrick Avercamp, de – naar alle waarschijnlijkheid – doofstomme kunstschilder uit de zeventiende eeuw. Het leek me een mooi idee om alle dove kunstenaars van het land te verzamelen en hen in Amsterdam te laten exposeren. Helaas, de organisatie kon niet worden geregeld maar ik geef het niet zo maar op!
2018, het jaar dat Maastricht voorgedragen wordt als culturele hoofdstad van Europa... Al lijkt dat nog zo lang te duren, toch vliegt de tijd voorbij. Ik wil me dan ook hard proberen te maken om in elk geval in dát jaar iets voor elkaar te krijgen als ambassadeur. Tot die tijd blijf ik zelf ook schilderen, lezingen geven, rondleidingen organiseren en wie weet... trekt dit ooit zó de aandacht, dan ga ik echt proberen om gehandicapte kunstenaars een (inter-)nationaal podium te bieden! Inmiddels heb ik kennis mogen maken met 'onze' nieuwe burgervader Onno Hoes, met hem wil ik eens een gesprek aangaan om deze droom tegen die tijd te verwezenlijken.
Tot die tijd wens ik alle kunstenaars, levensgenieters en andere mensen die aan dit project zijn verbonden, een creatieve en fantastische tijd toe!
Marc Rieu, februari 2011