Francios Salden
“Ik heb
geloof ik nog ergens een oude rolstoelmotor
staan”.
Een
helikopter op afstandsbediening, tl-buizen, een light
jockey, een zelfgebouwde skelter en een rek met
colbertjes, zomaar een greep der dingen uit het
atelier van Francois Salden. In de kelders van ’t
Brandweer, vlak naast het oude stookhok, pruttelt
zijn koffiezetapparaat. Techniek en speelsheid
vervullen, in de vorm van licht, video, geluid en
beweging, de hoofdrol in zijn installaties.
Zijn moeder boetseert en schildert, zijn vader is
creatief met techniek; tinkering. Francois heeft het
van geen vreemde: “[Vader] bouwde vroeger elk jaar
een bewegende kerststal, met schaapjes op treintjes,
een bewegende piek en kleine fonteintjes. Je gooide
een kwartje in een kastje en het hele schouwspel
bouwde zich langzaam op”. Na twee jaar zelf
geschilderd te hebben op de ABKM (richting autonoom)
koos hij, onder meer vanwege zijn bijbaantjes als
licht- en geluidsmonteur, voor elektronica als
medium.
Zo maakte hij een kring schemerlampen die op geluid
reageerden en een uit de kluiten gewassen knikkerbaan
voor oranje tegendraadse zwaailichten. De
voorspelbaarheid van techniek wordt in zijn handen
met een kwinkslag een andere kant op geslingerd.
Momenteel werkt Francois voor de ShopStop aan een
installatie: een constructie van landbouwzeil,
ventilator en diffuus licht. Hij is ook weer aan het
schilderen geslagen: “het schilderen gaat nu meer
impulsief in plaats van zeer doordacht en
conceptueel”. Hij krast verschillende lagen weg die
hij eerst opbouwt met oude foto’s, comics en
tekeningetjes uit het dagelijks leven. Francois
schildert als een beeldhouwer.
Sinds twee jaar is hij trotse vader van zoon Evan.
Samen met Claudia oogt Francois een tevreden man die
zich rustig haast bij hetgeen wat hij doen mag. Via
een collega van zijn vader, John van Sloun (de
voorzitter van Kompas), kwam hij in aanraking met de
Kunst van het Kijken. Het is een frisse drijfveer om
meer in het atelier bezig te zijn. Op zoek naar
grondstof struint Francois rommelmarkten af: “Ik heb
geloof ik nog ergens een oude rolstoelmotor staan”.
Het ‘banale van het alledaagse’ en de schoonheid
daarvan: het koffiezetapparaat, een fotoserie van
afwasrekjes (een inspiratiebron), zijn absurde
performances met John W. Ook taal is een vorm van
technologie die hij graag onder handen neemt. “De
openbare ruimte” bij het Centrum voor Hedendaagse
Kunst Maastricht Hedah werd door Francois
getransformeerd tot open baarden ruimte. De
toeschouwers werden, met het omhangen van een van de
tien knoestige baarden, onderdeel van zijn
ruimtelijke installatie. Gelukkig hebben we de foto’s
nog…
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
