Binnenkort kunt u hier meer
over Herman
Vanmulken lezen.
“Verbindingen leggen, dat is de essentie”
In het groene Eijsden woont Herman Vanmulken samen
met 6 anderen in een opgeknapte boerderij. De
woonkamer, een lage ruimte die ooit een koeienstal
was, is met de kleurrijke inrichting en de twee
kwetterende vogels vol leven. De inrichting
(ingericht door partner Marjon) weerspiegelt het
relaxte karakter van de bewegingstherapeut Vanmulken
die, in de vrije uren als amateur fotograaf, niet te
beroerd is om voor het juiste perspectief op een
bruggetje in een stadspark te gaan liggen. De
geschoten pareltjes, ‘getekend door het zonlicht’
zoals Dageurre het ooit noemde, exposeert hij voor
Kunst van het Kijken: “de wereld is zoals je ernaar
kijkt”.
De uit Stein afkomstige Herman, met typerende
rollende ‘r’, vertrekt na zijn HAVO richting Tilburg
om daar opgeleid te worden tot docent Lichamelijke
Oefening. Zijn affiniteit ligt bij gymnastiek, dans,
jazz- en klassiek ballet. Na enige jaren les gegeven
te hebben, besluit hij de therapeutische kant op te
gaan. “Ik probeer de psychische patiënten weer een
menswaardig gevoel te geven. Deze mensen voelen zich
vaak uitgerangeerd, maar door iedereen zijn eigen
kracht te laten ontdekken, haal ik voldoening uit
mijn werk.” Hij werkt bij het Dr. Poelsoord en later
bij de Mondriaan Zorggroep.
“Mensen zitten teveel in hun hoofd, doen te weinig
gek. De belangrijkste therapieles is om te leren bij
jezelf te blijven en ruimte durven in te nemen door
stem en beweging.”
Zijn gereedschapskist is inmiddels goed gevuld:
pilatus, spinning, kinderdans, het uitvergroten van
mimiek, tai chi en expressief bewegen op muziek. Maar
de overkoepelende kracht van het lichaamswerk ligt in
het woord verbinding. Niet alleen probeert hij
patiënten weer in contact te brengen met ‘de wereld’,
maar ook opnieuw met hun lijf. De onbevangen blik van
de therapeut, het “niet interpreteren naar eigen
normen en waarden”, komt hem ook te pas bij zijn
andere creatieve liefde: fotografie.
“Mijn eerste camera heb ik op mijn zestiende met het
tuinieren op het land van mijn oom verdiend. Hij
woonde naast een bos waar ik kon oefenen met
fotografie.” Herman volgde fotografiecursussen,
participeerde in een fotografieclub en verzamelde een
arsenaal aan camera’s. Hij sluit nooit de deur achter
zich zonder de camera om zijn nek. De foto’s laten
het wonderlijke en bijzondere zien in –schijnbaar-
gewone onderwerpen. Zoals stenen die op dieren
lijken, een geestje tussen de bomen en een bejaard
koppel dat in dialoog is met een iets te snel
smeltend ijsje. Vanmulken maakt schaars gebruik van
photoshop, hij snijdt zijn foto’s nu en dan bij om
extra diepte te verkrijgen. Wel speelt hij met
beweging, dat is zijn eerste natuur, terwijl hij
klikt met lange sluitertijd. “Laat je verrassen, de
wereld is zoals je ernaar kijkt”. Nu moet hij stil
zitten voor de fotosessie van KvhK, en dat blijkt
best moeilijk voor een bewegingstherapeut.
Tekst: Jan
Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.