Sjoerd Vink
“De wereld wordt zoals wij
willen dat die wordt”.
Langs de oevers van het Kanaal in Rekem te België
staat in alle rust een klein huisje tussen de
knisperende bomen. Binnen is een hoge keuken met
grote driehoekige ramen, de muur is beschilderd met
elven en de op houten balken staan spreuken. “Time
flies like an arrow, fruit flies like a banana”. We
zijn in het huis van Sjoerd Vink, die met zijn
vriendin Inky en zoon Christjen samenleeft. Met de
komst van de laatste is Sjoerds leven verandert: “een
kind laat zien hoe gemakkelijk alles eigenlijk is,
het is inspirerend voor mijn werk”.
Na anderhalf jaar kunstacademie te hebben gevolgd
zakte hij, op haast willekeurige wijze, op
fotografie. Hij bleef niettemin tekenen en
schilderen. Op een dag als geen ander, een paar jaar
later, werd hij als voetganger aangereden. De klap
was hard, twee gebroken benen en diverse hoofdwonden,
maar hij kwam er goed mee weg. Na een revalidatie van
5 maanden besloot hij alleen nog “dat te doen waar ik
zin in heb”. Met deze rigoureuze keuze weigerde hij
verder geleefd te worden: “op een rare manier ben ik
wel blij met dat ongeluk (…) ik ontmoette bijzondere
mensen die mij dingen leerden zonder leraar te zijn”.
Zijn werk is heftig, kleurrijk en organisch. Het
ontstaat in eerste instantie uit willekeurig toeval:
“vanuit die chaos probeer ik een ritme en patronen te
vinden”. De doeken bevatten veel symboliek,
verwijzend naar wereldwonderen en vergane
beschavingen. Al schilderend zoekt Sjoerd naar de
balans tussen alles wat is en dat komt tot uiting in
beelden die voor zichzelf spreken. Pollock is een van
zijn voorbeelden. “Je moet werken met wat je hebt,
maar als de rode verf op is fiets ik niet even naar
de stad”. Zo sluit alles op elkaar aan: “de wereld
wordt zoals wij willen dat die wordt”. Achterin zijn
atelier dobberen twee schildpadden in de badkuip:
“het is altijd goed om een paar dinosauriërs in huis
te hebben.”
Sjoerd is een natuurmens. “We willen op korte termijn
naar Nieuw Zeeland emigreren, daar heeft mijn vader
een prachtig stuk land”. Maar eerst de Kunst van het
Kijken, waar hij via zijn vriend Thomas mee in
aanraking kwam: “het is een goed concept, de
samenwerking met gehandicapten”. De drempel om weer
te gaan tekenen na zijn ongeluk bleef wel hoog: “Ik
heb altijd getekend, maar toen was ik bang om weer te
beginnen (…) Op een dag zei mijn moeder: ‘ik ga
douchen en als ik terug kom dan ben je aan het
tekenen’”. Dat hielp: “kunst is ook een vorm van
therapie”.
Op de deuren van een kastje heeft hij een rits boeken
in Trompe L’oeil effect geschilderd. “Fact and
fiction work as a team” is een andere spreuk aan de
keukenbalk. En er is nog veel werk te verrichten,
twintig procent van de opbrengst van zijn doeken gaat
naar de National Health Foundation, een
onderzoeksinstituut die holistische genezing van
kanker, door middel van algen en fotodynamische
therapie, mogelijk maken.
www.sjo-art.nl
www.naturalhealthfoundation.com
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
