MosArte 2010: Zon, Gezelligheid en Kunst
Tekst volgt nog.Voor een fotoimpressie klik hier.
MosArte 2008: Haringen, Lucht en
Krentenbrood
Het was winderig,
zaterdagochtend op en nabij het Onze Lieve Vrouwenplein.
Zo winderig dat zelfs de lijstjes de lucht in dansten en
een enkele standhouder een beeldenstorm onderging. Het
materiaal van de “Kunst van het Kijkers” bleef, mede
dankzij de klimtouwen en haringen uit het Landbouwbelang,
gelukkig onaangetast door de barre weersomstandigheden.
Later op de dag zou de zon weer doorbreken, en op zondag
zou het Politiekorps met zijn stokpaardjes en helikopters
stof doen opwaaien. MosArte 2008 viel voor het eerst
onder de bevlogen leiding van “onze” Olivier Henn, die
als dirigent met stok het geheel in harmonische banen
leidde.
Het project “Kunst van het Kijken” kreeg maar liefst twee
ruime (en dichte) tenten toebedeeld. De eerste stand werd
bemand door Jan van Genk (zijn realistische grote doek
van de vijf minderbroeders bleek een visuele magneet),
Armand Wachelder (stelde subtiele “denkbeelden”, in even
realistische stijl en een reeks grafieken tentoon) en
Ilse van Lieshout (een reeks van grof opgezette, maar
tactiele en kleurige danseressen). Jan van Genk stak de
handen uit de mouwen door ter plekke portretten te
tekenen.
In de tweede stand lieten Monique Leclercq (portretten,
dik opgezet en zeer kleurrijk), Jo Bindels (van treurige
clowns in harde kleuren), Esther de Bont (drie
boeddhisten en/of slapende meneren in bamboe omlijsting),
Witha Amkreutz-Lamers (plat werk waarin wereldzand
verwerkt zit) en Bernadette Huijbers (van rauwe Stones
koppen tot weinig verhullende naaldhakken) hun werk zien.
De stekelplaneet van Jeroen Brouwer, bestaande uit
diverse schroeven, bleek hier Newtoniaanse krachten uit
te oefenen op het kunst- en flikkenpubliek. Ook de
ambachten die werden gebezigd op het kleine marktplein
door Thomas Gobbele en Jeroen, trokken geïnteresseerde
blikken. De bruggen bouwende LBB-ers hakten middeleeuwse
graffiti in hard steen.
Dat de kunst te koop was, daar trok het publiek zich
weinig van aan. Alleen Jan van Genk spon er een mager
klosje garen bij. Dit deed hij door drie Tukkenaren uit
het Oosten van het land op rake wijze te portretteren. De
drie zwijgzame vrienden die hun 40 jarige samenzijn op
deze wijze vierden, stuurden hun vrouwen de Grote Staat
in, terwijl ze Jan van Genk zijn ding lieten doen.
Tevreden keerde het zestal terug naar Valkenburg. En zo
werden. er ondanks tegenvallende cijfers, vele contacten
gelegd. Ook internationaal. Een Japanse docent
Kalligrafie sprak met Armand over het feit dat je elke
penseelstreek maar één keer kan zetten, en als je hem
verpest, tja…dan heb je pech. “Zen in beweging” aldus de
meester die uitlegde hoe de derde dimensie op papier
zichtbaar werd: door de druk van het penseel.
Het sporadisch zichtbaar worden van de zon was voor Jan
van Genk de reden voor de tegenvallende verkopen.
Niettemin was de sfeer supergezellig (inclusief de goed
bedoelde harmonie Laat en Zaat): de diverse gezichten die
het project gestalte wisten te geven, de DIY mentaliteit
in vorm en inhoud en niet te vergeten het zalige
krentenbrood van Corrie.
Tekst: Jan Smeets
Voor een fotoimpressie (Mara Berkhout) klik hier.