Hetty
Koek
Kleien
als creatieve Tai Chi
Midden in het centrum van Maastricht ligt op een
bovenetage de prachtige werkplek en woonruimte van
Hetty Koek. Naast de vrolijke hond, valt bij
binnenkomst gelijk de omvangrijke kunstcollectie op:
een zeer bonte dwarsdoorsnede van de bevriende
kunstenaars uit haar omgeving. Want zoals een
praktiserend kunstliefhebber dat betaamd is de meeste
kunst geruild of cadeau gekregen. Door de jaren heen
heeft Hetty naast kunst een nog grotere collectie
boeken verzameld. Tijd voor televisie heeft ze
nauwelijks; lezen, jazz- en klassieke muziek en musea
vormen haar favoriete bezigheden. Maar de grootste
passie is kleien, elke dag is zij een paar uur bezig
met de materie. Ze geeft zo met haar handen, als
tijdloze creatieve Tai Chi, vorm aan potten, maskers,
kommetjes en de welhaast buitenaardse wezens die ze
thuis afbakt in de ceramische oven. En die ze bij de
Kunst van het Kijken onder het voetlicht wil brengen.
Hetty Koek kwam op haar 25e in de ambachtelijke
pottenbakkerij van kunstenaar Lucas van de Pol
terecht. Nadat ze haar interesse in het vak had
getoond, zei de kunstenaar: “Ga maar 10 kilo klei
halen, je krijgt les van mij”. Elke woensdag middag
leerde Hetty in Eindhoven de basistechnieken van
klei. De schopschijf kreeg ze niet onder de knie,
maar de aardse geestdrift was ontstoken. Na deze
leerschool vertrok ze op haar 32e naar het zuiden. In
Maastricht volgde ze de vrije uren in wat nu het
Kumulus heet. Daar verfijnde ze haar kennis en kunde
en zette de klei steeds gemakkelijker naar haar hand.
Vervolgens werkte Hetty 18 jaar met bejaarden in de
thuiszorg, het werken met ouderen beviel haar erg
goed. Bovendien moest er brood op de plank komen.
Haar vriend was ook kunstenaar en hield zich bezig
met tekenen en etsen. De etspers en de vele
tekeningen in het huis herinneren aan hem. Hetty
besloot haar oude passie weer op te pikken, en ze
ging van potten -niet gedraaid maar van de bodem
opgebouwd- tot kleipotten. Ze experimenteerde met de
mogelijkheden van de materie. De beelden die daaruit
voort komen zijn mooi, maar staan daarin op zichzelf.
Want hoewel Hetty in het dagelijks leven geëngageerd
is, wil ze met haar werk geen politiek of
maatschappelijk statement leveren. Het kleien is
vooral ontspannend: “ik denk dat het voor iedereen zo
is; dat wanneer je iets heel graag doet, je je kunt
uitleven vanuit je hart. En dan vergeet je al je
zorgen”.
Het statement van de Kunst van het Kijken ondersteunt
ze echter wel. Ze kent Peter, de initiator, al langer
want hij is bewoner van hetzelfde pand. De vrolijke
buurman maakt vaker een praatje met haar wanneer ze
de hond uitlaat. Peter wist van haar
“pottenbakkerijtje” en zodoende werd ze gevraagd voor
het project. Ze is onder de indruk van zijn
organisatorische kwaliteiten, en ze vindt het mooi te
zien hoe gehandicapte kunstenaars via het project
veranderen. Ze staan meer open en worden jovialer.
Het project is een deur die toegang geeft tot een
breed veld van sociale contacten.
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
