Irene
Simonis-Pelt
“Je
moet schilderen wat je écht ziet en niet zoals je
denkt dat er iets uitziet”.
Begon in 1996 met schilderen onder begeleiding van
Hans Mulder (Gronsveld) en volgt daar nog steeds
schilderlessen. Ze leerde figuratief te werken aan de
hand van houtskool; acryl en pastelkrijt. Het gaat
altijd om de goede compositie en licht en donker. Ze
staat open voor allerlei soorten thema's: van naakten
tot Afrikaanse maskers, van muzikanten tot dieren.
Dit doet ze met precisie, en dat heeft een rede.
Irene kreeg na de ulo bij de gemeente Heerlen een
interne opleiding tot technisch tekenaar en dat was
millimeterwerk. Daar heeft ze haar technisch
onberispelijke hand aan overgehouden. Het vrije
schilderen, is in tegenstelling tot de plattegronden
van stadswijken, dan ook een hele verademing.
Bij binnenkomst vallen gelijk de schilderijen van
jazzmusici op, levendige figuren die volledig opgaan
in de muziek. Haar beelden verzamelt ze door middel
van foto's, uit kranten of uit speciale boeken van
bijvoorbeeld het North Sea Jazz Festival. Irene
probeert dan ook het donkere en rokerige van een
jazz-club weer te geven .
Daarnaast legt ze zelf typische beelden vast met haar
camera. Boeren die haar derhalve vreemd aankijken bij
het fotograferen van bijvoorbeeld het achterwerk van
een koe, zijn haar niet vreemd. Het realistisch en
natuurgetrouw weergeven van de werkelijkheid is nog
niet zo gemakkelijk: het vereist een loslaten van de
ingebakken beelden in je hoofd. “Je moet schilderen
wat je écht ziet en niet zoals je denkt dat er iets
uitziet”.
Haar figuratieve werk moet mensen plezieren. Irene
wil iets mooi; iets esthetisch geven . Ze voelt
zichzelf geen kunstenaar als in “Das Leiden des
jungen Werther” van Goethe; een romantisch, introvert
en melancholisch persoon. Ze schildert nuchter. Dat
betekent voornamelijk kijken, onbevangen kijken. De
composities zet ze met houtskool op om vervolgens met
vele lagen verf de juiste kleur te krijgen. De
techniek en het ambacht die bij het scheppingsproces
komen kijken zijn noodzakelijke gereedschappen. Maar
goede kunst is bovenal iets dat met aandacht en
liefde is gemaakt, een proces van trial and error.
Van de dieren zijn vooral koeien een dankbaar
onderwerp. Vaak verschijnt er een glimlach op de
gezichten van de toeschouwer bij de aanblik van zo’n
vriendelijke koeienkop. De opbrengst van een werk is
voor haar dan ook onbelangrijk. Het plezier van
iemand die een schilderij koopt en daarvan geniet ,
is veel meer waard..
Onlangs heeft Irene geschilderd met een groep van 20
kinderen met een beperking. Ze moesten allemaal een
schilderij maken om aan hun moeder cadeau te geven.
Het resultaat was geweldig. De vreugde van die
kinderen maakt je blij en dat is het prettige aan
werken voor een goed doel. Wel of geen handicap is
niet relevant. Ze werkt in haar lichte serre met
uitzicht op de tuin. Haar doeken zijn pas voor de
verkoop geschikt wanneer zij er helemaal achter
staat.
Meer informatie vindt u op www.irenesimonis.nl.
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
