Moniek Gerrits
“Kunst als
reddingsboei”
Monique Gerrits studeerde in 1991 met een
veelbelovende 9 af aan de ABK te Maastricht.
Vervolgens werkte ze, met steun van diverse
subsidies, 15 jaar als professioneel kunstenares. “Ik
ben erg verwend geweest”, maar een jaar na haar
afstuderen speelde een psychische ziekte haar parten.
Monique kreeg last van psychoses en hoorde stemmen
die er niet waren. In 1992 werd ze opgenomen in
Vijverdal, al snel kreeg ze de diagnose “schizofrenie
en paranoïde stoornis”. Het waren tropenjaren en
overleven bleek de kunst. Naast het noodzakelijk
kwaad van medicatie heeft het schilderen van
aquarellen haar op de been gehouden. Anno 2008 gaat
het alweer stukken beter met haar.
Momenteel woont Monique zo een acht jaar op zichzelf.
Ze leidt een rustig leventje. Ze wandelt veel, ze
verzorgt haar dieren – zo heeft ze een cavia die kan
fluiten - en ze doet aan fitness en badminton. En ze
maakt kunst. Haar werk kent een grote variëteit, ze
schildert al van jongs af aan. Met een gevoelige maar
welgerichte penseelstreek maakt ze portretten en
verbeeld ze de kwinkslagen die haar geest maakt. “De
kamers van de geest” doen denken aan de geschilderde
ruimtes van Rene Daniels, een van haar grote
voorbeelden. Digitale en analoge technieken komen
samen. De kunst is haar reddingsboei.
Naast deze innerlijke kamers is de natuur een tweede
thema. Ze heeft een abonnement op het stadspark, een
steenworp verwijderd van haar atelier. Ook hier ligt
fotografie aan de basis van haar werk. Met heldere
eenvoud legt Monique de in stilte meelevende bomen
vast. De ramen van haar
let-alsjeblieft-niet-op-de-rommel-atelier, kijken uit
op een palet aan statige en vrome bomen. Het lijkt
haast alsof je niet midden in de stad zit. Toch woont
ze in een drukke wijk. Op de academie werd ze gewaar
dat autonoom zijn te maken heeft met “je eigen gang
kunnen gaan”. Los van wat anderen vinden.
Naast haar leven als kunstenares geeft Monique ook
les op de Universiteit. Als ervaringsdeskundige staat
ze in de collegezaal voor derdejaars studenten
geneeskunde. Ze legt uit wat het betekent schizofreen
paranoïde te zijn. Op die wijze probeert ze de
beeldvorming van mensen met een psychische handicap
te doorbreken. Via een vriendin kwam ze in contact
met de Kunst van het Kijken. Haar deelname bestempelt
een nieuw begin in een turbulent leven. Het Kunst van
het Kijken-Podium is er voor een rijke schakering
kunstenaars. Monique is het eens met de onderliggende
doelstelling van het project: het beëindigen van de
diepgewortelde vooroordelen die onder de oppervlakte
een beeld vormen bij het zien van deze of gene.
Onbevangen kijken dus.
Graag verwijzen wij u verder graag naar haar
website voor meer informatie over haar
werk.
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
