Pierre
Lumens
"Maak
het neet scheef als het recht mot
zin"
Het was14 September 1944, de heugelijke dag dat
Maastricht bevrijd werd. Piere Lumens was er als
veertien jarige bij: “het was een tijd van armoede,
maar wel gezellig”. Een gesprek met een vat vol
historische kennis, een pientere man die een “der
Hoeg Hieren van de Sphinx” en mede-eigenaar van de
Anjelier op het Vrijthof was. Ondanks alle
wapenfeiten voelde hij zich uiteindelijk het beste
tussen de klei en de moulen. “Via TV Maastricht kwam
ik bij de Kunst van het Kijken terecht”.
De aardappelen, groente en vlees staan rond één uur
op het fornuis te pruttelen. Pierre vertelt hoe het
begon: “Twee jongens kwamen langs met een handkar vol
met opgedroogde kluiten modder. Ik hielp hen de zware
kar mee te trekken. Als dank voor de moeite kreeg ik
van hun moeder een kluit. Ik vroeg haar wat ik ermee
moest doen. Zij vertelde me dat ik de kluit tot
poeder moest slaan en er daarna water bij moest doen.
Zo ontstond er een kneedbare massa: klei.” De dame
bleek Miety Crolla te zijn, bij haar ging Pierre in
de leer. Olifanten, stieren en personen boetseerde
hij thuis voor de deur op de stoep.”
Omdat men als kunstenaar (toen al) weinig brood kon
verdienen, begon hij te werken bij de Sphinx. De
opvolgers van Regout hadden het daar minder goed voor
met de arbeiders dan Regout zelf: “het loon vloeide
terug, via de cafe’s en de woninghuur, die ook in
bezit waren van de hoeg heren”. Een tijd lang wist
hij zich dankzij zijn talent te ontworstelen aan de
slavernij van de productielijn. Onder het motto “maak
het neet scheef als het recht mot zin”, maakte hij de
moedervormen van wastafels en closetten vorm. Ondanks
de status die dat werk met zich meebracht, stopte hij
bij de Sphinx om als bloemist verder te gaan. Op de
Markt, en later op het Vrijthof, bracht hij met zijn
broers de familiezaak “de Anjelier” groot. Achteraf
heeft hij gemengde gevoelens: “Ik was wel een
bloemist maar geen zakenman, ik had beter op de
portemonnee moeten letten”.
Nu Pierre gepensioneerd is heeft hij zijn eerste
passie weer hervonden: het maken van beelden met
klei. En hoe. Met oog voor detail maakt Pierre
realistische portretten variërend van historisch
verlichtende figuren als Broeder Minckeleers tot
dappere Brandweerlieden bij 9/11. Met zijn grootste
mal is gedeeltelijk een zelfportret maar bovenal een
groot herdenkingsplakkaat. Het beschrijft de
Maastrichtse bevrijding in één beeld. In 1944 zag
Pierre hoe de geallieerden een geïmproviseerde brug
bouwden werd en hun generalen de bevrijding
regisseerde. Nog steeds onderhoudt hij warme banden
met Amerika. Met dank aan de Henny Huisman Show kon
hij een bezoek brengen aan de veteranen. Het is bijna
tijd voor het middageten, maar de ene anekdote volgt
de andere op. Met gepaste Mestreechse trots: “Het is
trouwens moule en niet mal, de Fransen hebben de
keramiek immers hierheen gebracht”.
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik
hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
