Sándor
Sinkó
“Kunst
en cultuur als noodzakelijk remmende
factor”
Zijn DikkeBillenKlimmers hangen stevig tegen de muur:
mannen- en vrouwenfiguren die, over elkaar klauterend
naar de top, door de zwaartekracht uit proportie te
lijken zijn geraakt. Aandoenlijke peren die met hun
kleine hoofdjes, knokige ellebogen en kwetsbare
voetjes volledig in beslag zijn genomen door de
maatschappelijke race tegen de steile wand. “De
beelden zijn van hun sokkel afgewandeld”. Samen met
zijn vriendin Diana tilt Sándor zijn fantasie en
ideeën in het KunstFront naar een ander niveau:
“iedereen is creatief”.
“Mijn eerste herinneringen aan creativiteit gaan
terug naar het strand, spelend met het zand en een
mes”. De drive zit in de genen, de familie Sinkó
geeft vaker exposities. Zijn vader vluchtte vanwege
de Hongaarse opstand in 1956 naar Nederland, hij
werkte als radioloog en begon later te schilderen.
Zijn zus maakt theater. Moeder is een begenadigd
keramiste: “van mijn moeder kreeg ik als tiener na de
lunch een stuk klei in de handen”. Zijn moeder en
Diana zijn Sándors grote voorbeelden. Een aantal
maanden studeerde hij in Boedapest: “het niveau van
ambachtelijkheid en techniek is daar superieur ten
opzichte van de ABKM”. Later zou Sándor, met dank aan
de Europese Unie, onder de vlag van “Hongarije aan
Zee”, kunstenaars uit zijn vaders Vaderland, naar het
Landbouwbelang te Maastricht brengen.
Aan de periode in het Landbouwbelang, waar hij en
Diana woonde, heeft hij warme herinneringen: “In een
koude donkere ruimte zat ik ‘s nachts in een streepje
maanlicht koppen te kleien”. Het is de romantische
anti-luxe van het kraken, van niets iets maken.
Onzekerheid en vrijheid. “Veel mensen onderschatten
dat en denken: ‘die krakers hebben het maar
gemakkelijk, ze profiteren van de maatschappij’. Maar
kraken is a way of life. Door recycling werken wij
aan creatieve broedplekken waar subculturen een kans
krijgen.”
Het oude Vredestijn kantoor waar het KunstFront
gevestigd is was jarenlang een onderkomen voor junks.
Na lange onderhandelingen met Belvédere mochten
Sándor en Diana er intrek nemen. De mix van fantasie
en doorzettingsvermogen is hard nodig om het
potentieel van deze locatie te verwezenlijken: een
broedplek voor workshops, meerdere ateliers en
werkplaatsen, een expositieruimte en een podium voor
muziek en theater. Het begint te lopen: tijdens
Musica Sacra wordt er een harp concert gegeven en ook
de boetseercursus onder leiding van Sándor, gaat van
start. In plaats van naalden liggen nu overal door
het gigantische pand van KunstFront liggen kleine
handjes en voetjes bezaaid. Motorisch gezien is
Sándor olifant in eigen porseleinkast. “Het is
wachten op de overzichtsexpositie ‘de Kapotte
Beelden’” aldus de innemende keramist.
Geïnteresseerden voor de boetseercursus op
maandagavonden van 19.30/22.00, of andere
activiteiten kunnen zich nog aanmelden via Kunst van
het Kijken of www.sandorsinko.nl
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik
hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
