One Dah
"Niet teveel ouwehoeren maar doen"
Midden in de binnenstad, in de luwte van het Kunstkwartier, ligt het Charles Vos Cour; een pittoreske en klassiek ogende plein. Het is, zeer toepasselijk, vernoemd naar de stadsbeeldhouwer van Maastricht, bekend van het Mooswief en de St. Servaas. In een zonnige en lichte ruimte in een van de woningen woont Wanda Hombergen (29) samen met haar katten Boeddha en Shiva.
Ze tekent al zolang ze zich kan herinneren: "Ik maakte kleurplaten die mijn zus Kiki dan mocht inkleuren". Nu spant ze haar eigen doeken die ze zelf inkleurt. Opgegroeid in Eygelshoven doorloopt ze in de jaren "90 de middelbare school met tekenen in haar pakket. Vervolgens maakt ze de opleiding docent beeldend af, eerst in Sittard toen aan de ABKM in Maastricht. Tijdens de expositie in het AZM wordt er meteen grif geboden op haar werk. "Ik heb het niet verkocht, kon het moeilijk loslaten"
Druipende kwallen, briezende paardenkoppen en haarscherpe schaduwfiguren springen door de zwaartekracht van druipende acrylverf. Laag over laag over laag krijgen haar doeken gestalte. Op die manier geeft ze haar werk diepte: "als je huidskleur wil moet je een laag groen gebruiken." Wanda werkt veel in opdracht, hoewel de vraag momenteel door de crisis terugloopt. Om de huur te betalen werkt ze als VM-er (Visual Merchandise) bij Men at Work waar ze verantwoordelijk is voor de inrichting en etalage van de druk bezochte kledingzaak. Maar in de weekenden wordt er geschilderd. Kwallen, zeedieren en algen zijn een geliefd subject waarbij materiaal en onderwerp letterlijk samenvloeien. Haar visueel talent uit zich via een reikwijdte aan objecten: van barborden voor festivals (met fluoriserende elfen en trollen die bier aanprijzen) en ingelijste comics tot kerstkaarten en sieraden uit Fimo klei.
Haar huisje aan het mooie plein staat vol vrolijke kleuren; de muren zijn geel en de kamers grotendeels gevuld met origineel jaren "70 design. De retro schemerlamp, met twee metalen bollen, kocht ze voor een prikkie over de grens: "in België hebben ze vaak geen weet van de waarde van design". Ze gaat graag de interactie aan met mensen binnen een creatieve omgeving. Met pen en papier in de aanslag draait ze bardiensten met kunstenares Katrien Hamers in het Landbouwbelang. Of ze duikt in het creatieve proces met "Sol Mode"-Davina, op zoek naar manieren om haar tekeningen te verbinden met textiel: "niet teveel ouwehoeren maar gewoon doen".
Door haar vrienden kwam ze bij Kunst van het Kijken terecht. Ze las de nieuwsbrief en de insteek beviel haar meteen: "bovendien doet er van alles en nog wat aan mee". Haar artiestennaam "One Dah" werd overigens bedacht door KvhK-libretto Kees die ze nog kent uit Heerlen. Of ze ooit nog les gaat geven weet ze niet: "het liefst wel op een vrije manier, niet binnen de structuren van het onderwijs. Daar kom je bovendien moeilijk tussen..." Prix de Rome prijswinnaar Charles Vos (1917) verliet overigens zijn school zonder diploma, hij zat alleen maar te tekenen in de klas...
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
