Anneke
Schiepers-Brouwers
Inmiddels schildert ze nu al 16 jaar, gedurende die
tijd kreeg ze les bij verschillende leraren. Enkele
jaren leerde ze bij Felix van de Beek en het laatste
jaar bij Hans Mulder. Ze haalt bijzondere foto’s uit
de krant en experimenteert met abstracte uitstapjes.
Tijdens de schilderles worden haar "volgens de oude
stempel", de licht -en-donker contrasten
bijgespijkerd. Een knap werk van een paardenrace is
daar getuige van, maar ook haar vrijere werk straalt
kracht uit.
Anneke heeft haar atelier op haar voormalige
werkplek: ruim 32 jaar runde zij haar eigen
schoonheidssalon en tekende ze in haar vrije tijd.
Van de een op de andere dag kreeg ze last van een
chronische aandoening waarvan de risico’s met de
juiste medicatie onder controle konden worden
gehouden. De bijwerkingen van de medicatie waren
echter niet mis, hierdoor moest ze haar praktijk
opgeven. De liefde voor materiaal en creativiteit kon
ze gelukkig nog steeds kwijt, met beperkte
coördinatie wist ze met touw en verf enkele collages
te maken. Anneke schildert het liefst met
aardetinten, ze is een hobbyschilder wiens
voornaamste drijfveer de ontspanning is die ze al
schilderend ervaart.
De inspiratie doet zij op tijdens de vele reizen die
ze met haar man maakt. Hij is ook een
kunstliefhebber, hoewel het schilderen bij hem tot
een blauwe maandag beperkt bleef. Aanvankelijk met de
hele familie en later met zijn tweeën, bezochten ze
kunstmusea in Londen, Rome en Barcelona. Afgelopen
jaar bezochten ze in de Oekraine musea met klassieke
Russische schilders, gingen ze naar de Hermitage in
St. Petersburg en bezochten ze de micromusea
metrostations van Moskou. En dat is slechts een greep
uit hun stedentrip-portofolio.
In Scharweyerveld laat Anneke haar werk opnieuw zien.
Tijdens de kunstexpositie in Cadier en Keer deed ze
al eerder mee met de Kunst van het Kijken. 'Het
project lijkt me goed voor de kunstenaars die zich
minder goed kunnen verplaatsen'. Het initiatief doet
haar denken aan "Open het dorp'", een tv marathon uit
1962 gepresenteerd door Mies Bouwman. Ook daar werd
geld opgehaald voor gehandicapten.
Zolang haar ziekte zich rustig houdt ervaart ze het
niet als een handicap. Anneke bouwt de medicatie
langzaam af zodat ook dit noodzakelijk kwaad haar in
mindere mate parten speelt. De wens om een reis naar
China te maken zit er helaas niet meer in, maar
gelukkig is er het terracotta leger in Hasselt nog.
En ook het Bonnefantenmuseum met hun wisselende
collectie blijft een bezoek waard. Tussen alle
kunstbedrijven door kan ze het niet nalaten een goede
vriendin of familielid op de schoonheidsspecialisten
stoel plaats te laten nemen.
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
