Stichting Kompas Nederland

Peter Vrehen is de initiator van dit initiatief. Hij is gehandicapt geboren en begon direct na zijn HAVO te werken op een scholengemeenschap. Vervolgens werkte hij 20 jaar voor de gemeente waar hij zich inzette voor het gehandicaptenbeleid. Stichting Kompas Nederland (SKN) is zijn laatste grote project; de paraplu waaronder ook “Kunst van het Kijken” valt. Integratie van gehandicapten, hetzij via sport, kunst of cultuur is de insteek. De gehandicapte wereld is namelijk een geïsoleerde wereld en tot op vandaag moet er hard aan de integratie getrokken worden.
Het idee “Kunst van het Kijken” is niet geheel nieuw, al in 2003 werd het project met veel succes gelanceerd. Daarbij waren ook Wim en Olivier al organisatorisch aanwezig. Nu, anno 2008, pakt SKN de draad weer op. Kunst een ideaal medium om integratie te bevorderen, omdat de lichamelijkheid naar de achtergrond verdwijnt. Anders dan bij sporten is kunst neutraal, het kent geen tijdsdruk en dient onbevangen ervaren te worden.
Peter is content met het team dat hij heeft weten te verzamelen. Ieder heeft zijn eigen inbreng en deskundigheid. Doordat hij de uitvoering aan anderen overlaat, kan hij zich richten op het houden van “overview”, organisatie en het zetten van de puntjes op de K. De speerpunten van het project zijn samenwerking, output creëren en daarmee integratie tussen gehandicapten en chronisch zieken en niet gehandicapte (kunstenaars) bevorderen. Alle lagen van de bevolking, van kraakpand tot provinciehuis doen er aan mee. Door het samenwerken raken alle betrokkenen langzaam vertrouwd met gehandicapten waarna de ze de handicap niet eens meer zien.

Bas Kok is de sportieve secretaris van het project. Hij voetbalt, zwemt en skiet graag en sinds kort kijkt hij ook naar kunst. Na zijn studie CIOS (sport enbeweging; bewegingsagogie, (2003)) komt hij als stagiair bij Stichting Kompas Nederland (SKN) terecht. Samen met Jos zet hij het “sport en spel project” op voor lichamelijkgehandicapten. Dit heeft als doel het verbeteren van zelfvertrouwen, het stimuleren van sociale contacten en het bieden van vrijetijdsinvulling.
De vriendelijke manier van omgang en de wijze waarop SKN een brede doelgroep samenbrengt, spreekt hem erg aan. Evenals het vraaggerichtwerken, waarin protocollen het liefst worden geschuwd. Hij krijgt een bestuursfunctie en treedt aan als secretaris; dit behelst het bijhouden van inkomende en uitgaandepost, het bijhouden van de administratie en het schrijven van de PR en de notulen. Hij ondersteunt diverse projecten, waaronder nu dus ook de Kunst van het Kijken.
Bas verwacht een spectaculaire opening van de Kunst van het Kijken. Daarbij vindt hij dat iedereen zich 100% inzet voor het project. Hij vindt het kortom leuk om samen te werken binnen een divers en hardwerkend team, waarin iedereen zijn specialiteit kent.

Janneke Janssen vertaalt de boodschap van het project Kunst van het Kijken naar vorm en beeld. Zij heeft de flyers en het bekende bril-logo ontworpen, naast een mooie vorm ook een scherpe betekenisdrager voor het project. Haar streven is om een frisse blik te werpen op de verschillende creatieve uitspattingen van mensen met of zonder handicap. Het project en de organisatie vindt zij super!

Mara Berkhout Is de fotografe van de Kunst van het Kijken. Zij legt de kunstenaar in zijn / haar atelier vast plus de werken die voor de verkoop bestemd zijn.

Jan Smeets schrijft de teksten. Van persbericht naar interview serveer ik een authentieke energie/boodschap door middel van de letter-vermecely-woordensoep, gedestilleerde grammatica-spirituoza en een kruidig metrum melange. Ik vind het erg leuk om kunstenaars te ontmoeten in hun atelier en hun visie op de werkelijkheid in de concrete zin te aanschouwen en (iets ervan) te vertalen.

Olivier Henn treedt als adviseur en inrichter binnen Kunst van het Kijken naar voren. Verder maakt hij -waar hij kan- reclame voor het project, stuurt hij mensen eropaf en overtuigt hij kunstenaars mee te doen. Olivier houdt al vele jaren een lobby voor de Maastrichtse kunst. Daarbij loopt hij graag over heilige huisjes heen. Hij steunt initiatieven als de KunstTour en spoort kunstenaars aan, gearriveerd of niet, een positieve steen bij te dragen. Samenwerkingsverbanden blijken in Maastricht al jaren lang bijzonder moeilijk van de grond te komen.
Het project “Kunst van het Kijken” komt uit zijn koker. Om de beeldvorming te verbeteren wordt een mix van gehandicapte- en niet gehandicapte kunstenaars onder het spotlicht gezet. En zeg zelf; wie ziet welk schilderij in de proefopstelling in de B32 door een gehandicapte is gemaakt en welke niet? Het is de kunst zelf en niet de maker of de context die het werk zijn kracht verleent.
Bij het inrichten van de tentoonstelling kijkt Olivier wat formeel bij elkaar past. Het zoeken naar een goed gesponnen rode draad voor een expositie is een proces dat plaatsvindt vanuit de buik. Plotsklaps, na heel wat schuiven en puzzelen, staat de kunst als in een “ruimtelijk momentum” precies waar het behoort te staan.
Zijn persoonlijke voorkeur reikt van wilde autonome werken tot precies uitgemeten constructieve werken. Authenticiteit staat bij Olivier voorop, herhaling van iets wat al gedaan is , is dodelijk. Kunstenaars die vanuit een innerlijke noodzaak werken, weten op eigen wijze te overtuigen. Bij Art Brut zie je dat ook; er wordt direct gewerkt vanuit de oorsprong (link naar artikel Olivier). Dingen mogen echter niet te snel in een laatje komen, gehandicapte kunstenaars worden nog te gemakkelijk als veredelde amateurs gezien. Daar kan Olivier niet goed tegen, beoordeel het werk als werk. Het is de kunst an sich, en niet het rode lintje of de welbekende signatuur, dat een aura afdwingt. Het zijn vaak de werken die je wilt aanraken, die de meeste aura hebben.

Jeroen Bouwer is bewoner van het Landbouwbelang en is vaardig met de materie in de brede zin. Hij is als KvhK-er verantwoordelijk voor de praktische kant van de expositieruimtes. Hij zorgt dat alle lijsten strak en waterpas aan de muur komen te hangen, dat de ruimtes functioneel worden opgedeeld maar ook dat de entrees rolstoelvriendelijk zijn.

Kees Berker werkt al sinds geruime tijd op het kantoor van Peter. Via PGB begeleidt hij Peter in de dagelijkse gang van zaken. Zodoende kreeg hij, op de wandelgangen van het Citycenter, een en ander mee over het project “Kunst van het Kijken”. Zijn rol binnen het project is te vergelijken met de libero uit het voetbal. Kees is de vrije man. Als allround medewerker geeft hij advies, valt hij in waar nodig is en vult hij de gaatjes op. Tijdens de eerste expo verzorgt hij de muziek. De volgende expo wordt -samen met Jeroen- een thuiswedstrijd.
Het project vindt hij te gek en bovenal schitterend! Vele klassen en standen worden gemischmascht binnen een wereld van kunst en cultuur. Een wereld waarin Kees zich makkelijk en interdisciplinair weet te bewegen. Kruisbestuiving tussen hoog en laag, gehandicapt en niet gehandicapt, kraakpand en provinciehuis kunnen niet vaak genoeg plaatsvinden in het Maastrichtse.

Wim van Alem is samen met Peter oprichter van Stichting Kompas Nederland. Na zijn studie bedrijfseconomie is zijn blik gericht op de meer ideële organisaties in de periferie van de samenleving. In de vorm van zijn rijke ervaring met multimedia binnen zijn eigen bedrijf en als groot kunstliefhebber draagt Wim bij aan de totstandkoming van deze website en biedt ook algehele ondersteuning aan het initiatief.